Voor mensen die willen weten wie ze wezenlijk zijn.

Ik wil je helpen om je te laten zien hoe mooi je bent.
Ik wil je laten stralen. Want straal jij, dan wordt de wereld mooier.

Toen je ter wereld kwam, was je puur, zuiver en een en al liefde.

Je werd ouder, en om te krijgen wat je hebben wilde, moest je soms iets doen wat niet helemaal in je aard lag. Er werden je dingen aangereikt, omdat ze zo horen; zoals dankjewel zeggen voor dingen waar je niet dankbaar voor was, sorry zeggen, terwijl je er geen spijt van had.
Het is netjes als…..als je hard studeert dan….

Langzaam begon je de wereld aan te nemen zoals je verteld werd, niet zoals jij die voelde. En zo begon je af te dwalen van wie je wezelijk was.

Je begon te handelen vanuit de buitenwereld, vanuit je hoofd. Die kennis had je tenslotte daar verzameld. Weinigen die aan jou vroegen: voelt het goed om dit te doen? Neem maar de tijd om even tot rust te komen en te voelen wat voor jou goed is. Is dit zoals jij het hebben wilt of doe je dit voor een ander? Wil jij je bewijzen of doe je het omdat jij het leuk vindt? Doe je die studie omdat je er gelukkig mee bent of omdat je er meer geld mee kunt verdienen?

De druk vandaag de dag is niet mis. Verwachtingen, prestaties, ons pas van waarde voelen als we op een bepaald niveau presteren, studeren, werken, geld uit kunnen geven.

Maar hoe voelt ons lijf? Hoe voelt het van binnen? Zijn we echt gelukkig? Doen we echt de dingen waar we plezier in hebben? Durven we anders te zijn dan een ander? Durven we nee te zeggen? Durven we een hoge functie af te wijzen? Durven we echt stil te staan en te voelen?

Mijn ervaring is dat ik mij op een gegeven moment bewust werd dat ik mij echt niet gelukkig voelde. Ik kon niet voldoen aan de hoge eisen van de maatschappij, ik deed geen dingen waar ik plezier in had. Ik verloor mijzelf en de eenzaamheid sloeg toe. Ik was vervreemd van wie ik werkelijk was. Een lange tocht stond voor de deur.

Met knapzak en wandelstok begaf ik mij op een pad dat eenzaam voelde. Maar naarmate ik mijn pad steeds bewuster bewandelde kon ik opkijken en zien dat ik mensen had die mij wilden helpen. Door gesprekken, een blik, een arm, het delen van ervaringen, door oefeningen te doen. Er waren mensen die mij zagen vallen en in plaats van mij gelijk op te helpen staan, mij het vertrouwen gaven dat ik het zelf kon. Ook waren er mensen die lastig waren, brutaal, onbeschoft. Maar ook door hen heb ik wijze lessen geleerd over mijzelf.

Ik bewandel nog steeds een pad. Dat zal ik mijn hele leven blijven doen. Ik heb er plezier in. Niet altijd makkelijk, maar met een enorme wijsheid. Als jij het wilt, wil ik op mijn beurt graag een stukje meelopen op jouw pad. Een klein stukje maar hoor. Net genoeg om je op dit moment in je leven datgene te geven wat je nodig hebt. Zie mij als een bankje langs de weg, waar je even mag uitrusten. Als iemand die de wegwijzers in jou weer een beetje schoonpoetst. Of de spiegel waar je in mag kijken, zodat je je bewust wordt van wat je tegen houdt om verder te wandelen. En ook ben ik soms diegene voor jou die niet zo leuk of fijn is, maar die je wel het inzicht geeft wat je nodig hebt.

Ik ben er voor jou, zodat jouw pad naar een mooiere wereld duidelijker wordt.

Jezelf weer worden is een proces. Gun jezelf dat proces en kijk en ervaar wat voor jou het beste is. Ik ben een klein onderdeel, maar draag daar graag aan bij.